De Ronde

Er is maar één evenement dat De Ronde heet; de Ronde van Vlaanderen. De wielerwedstrijd waar voor de echte fans het wielerjaar echt mee begint. Ja, ja, natuurlijk is Milaan-San Remo ook een mooie wedstrijd, maar de heroïek van de wielrensport komt pas echt naar voren in De Ronde. Volgende week zondag is het weer zover en koersen de renners de 258 kilometer van Brugge naar Meerbeke, waarbij hun ranke fietsen dokkeren over de vele kasseistroken en de 18 bergjes. Met prachtige namen die in ons geheugen gegrift staan: Kruisberg, Oude-Kwaremont, Koppenberg, Steenbeekdries, Taaienberg, Molenberg, Tenbosse, Muur en Bosberg.

De Ronde is rijden door historie. De noeste koppen van de Flandriens. De gele vlaggen van Vlaanderen. De valpartijen en bandbreuken. Het stof en de modder. De Ronde wordt nooit gewonnen door 'kleine' renners. Het is - zoals ze in Vlaanderen zeggen - de hoogmis van het wielrennen.

Vandaag is Gent-Wevelgem, een voorproefje. Een semi-klassieker van 'slechts' 205 kilometer. In een spannende finale wint uiteindelijk Tom Boonen. Een bijzondere overwinning, omdat niemand meer echt rekening met hem hield. En nu zal Vlaanderen wel weer gek worden en 'ons Tommeke' weer huizenhoog favoriet zijn voor komende zondag. Iedereen zal op hem letten in de koers. En dat is weer plezierig voor de andere favorieten: Cancellara, Gilbert, Nuyens, Devolder, Flecha of misschien wel Langeveld.

Deze week staat in het teken van De Ronde. Een lekker voorproefje voor een van de mooiste wedstrijden in het jaar!

Humor in Afrika

Iedereen die deze blog volgt - en er is nog plaats voor enkelen - weet dat ik een tijd in Zuid Afrika hebt gebivakkeerd. Een aspect waar ik echter nooit over heb geschreven is Zuid Afrikaanse humor. En dan bedoel ik vooral de humor via cartoons in kranten. Mijn favoriete cartoon is Madam & Eve, waarin een keurige, maar nogal naïve, blanke dame figureert (de Madam). Zij heeft een slimme zwarte hulp in het huishouden (Eve). Samen beleven zij sinds de vroege jaren negentig van de vorige eeuw vele avonturen en becommentariëren zij het nieuws, zowel in Zuid Afrika als in de wereld. Het is een prachtige cartoon en ik heb vele jaren hun boeken gekocht.

Ik was benieuwd hoe het met ze gaat. En vooral wat ze van de huidige situatie in Libië vinden. Al zoekend op internet kwam ik meer Zuid Afrikaanse cartoonisten tegen, waarvan Zapiro de bekendste is. Hieronder hun commentaar op het wereldnieuws in Libië en wat zij van Khadaffi vinden.

Muziek en vrienden (21)

20. Saturday morning on Sunday street – Mark Olson & Gary Louris

The Jayhawks zijn niet meer. Helaas. Maar de zangers nog wel. En laten ze nou eind 2008 gewoon samen in de Melkweg in Amsterdam staan. Mark Olson en Gary Louris. Ik had ze niet uit de krant eruit gepikt, maar gelukkig Joep Koperdraad wel. En ik was ook nog zo gelukkig dat hij mij had gemaild of ik wellicht zin had om te gaan. Dat was niet zo moeilijk om te beantwoorden en dus stap ik op een koude, winderige woensdagavond uit de tram op het Leidseplein en loop ik naar de Melkweg. Er staat een immens lange rij voor de deur, maar die blijkt voor een andere band te komen, namelijk TV on the Radio. Ik rook al wachtend nog wat sigaretten, want binnen roken is sinds een half jaar niet meer toegestaan. Uiteindelijk zijn we met z’n vijfen, naast Joep en zijn broer Tom, nog twee vrienden, Hans en Mike. De kleine zaal is goed gevuld met vooral mannen van gelijke, en zo te zien, voornamelijk onze leeftijd. Op het podium staan twee microfoons en twee akoestische gitaren klaar. Een sober concert dus. Ze komen op en hangen de gitaren om. Nog even stemmen en dan begint het. En het is geweldig! Wat een fantastische stemmen en wat een geweldige nummers. Alsof ik het al vermoedde, heb ik voor het concert al de cd van deze twee heren gekocht en ik concludeer al snel dat dit zeker geen miskoop zal zijn. Ze spelen ook nog een aantal nummers van The Jayhawks, wat in deze bezetting ook geweldig klinkt. Een van de mooiste nummers en ook nog met een prachtige titel is Saturday Morning On Sunday Street. In de verte hoor je de klanken van Simon & Garfunkel en The Everly Brothers erdoorheen. Kortom deze laatste aanwinst is een prachtig slot van deze lijst van vriendschap.

Sarajevo

Het is 1.700 kilometer vanaf mijn woonplaats. Sarajevo. Nu een plaats in Bosnië-Herzogovina. Slechts meer dan 15 jaar geleden was dit oorlogsgebied. Een oorlog waar we in Nederland slechts weinig meer van weten. Of beter nog, van willen weten. Het trauma is te groot voor Nederland. Ach, we zijn niet te benijden. Zeker niet vergeleken met de mensen in Sebernica.

Waarom plotseling deze opwelling van cynisme? Simpel door een enkele film, The Hunting Party. Een film die het ongeloofwaardige verhaal vertelt van drie Amerikaanse journalisten die vijf jaar na de oorlog op zoek gaan de grootste oorlogsmisdadiger in Servië. De film is meeslepend genoeg om naar te kijken. En het raakt ook wel de waanzin van de oorlog. Het is misschien wel meer de achtergrond van het verhaal die meer raakt dan het verhaal van de drie journalisten.

Waarom? Waarom is deze oorlog vergeten? Waarom heeft deze film het slecht gedaan in Amerika, in Kroatië, in Bosnië-Herzogovina en in Servië. Is het misschien te ongeloofwaardig? Is het misschien omdat Richard Gere te links is? Is het misschien omdat de film te kritisch is tegen de instanties?

Ik vond het wel een goede film, maar ik wil nog steeds meer weten van het ware verhaal van die waanzinnige oorlog op slechts 1.700 kilometer van mijn huis. Slechts 15 jaar geleden.

Dramatische film

Ik zal eerlijk zijn. Ik heb vanavond puur uit loyaliteit een film uitgekeken. Loyaliteit aan iemand die ik graag mag. Iemand die mij enthousiast een dvd gaf en op mijn vrije dag een e-mail stuurde of ik al gekeken had. Toen had ik nog niet gekeken, maar nu wel.

Waar gaat het over? Het gaat over de film Airplane II; The sequel. Nou kende ik de film Airplane wel, met Leslie Nielsen. Een film waarin je vooral moet houden van melige grappen. Dat doe ik op zich wel, maar niet altijd. Deel twee, overigens zonder Leslie, is van dezelfde soort. En ja, na slechts een paar minuten weet je, dit is een film met melige grappen. Maar, of ik ben niet in de stemming voor melige grappen, of dit is gewoon een slechte film.

Ik ga jullie niet vermoeien met het verhaaltje van de film, want het verhaaltje is flinterdun. Ik ga jullie ook niet vermoeien met de clou van het verhaal, want die is dubbeldik flauw. Er waren twee hoogtepunten in de film voor mij. De eerste was een heel kort optreden van Norm Peterson, mijn favoriete personage uit Cheers. De tweede was dat de film maar 80 minuten duurt. Mooiste shot: The End.

Ben ik niet te positief over deze ontroerende comedie? Ach, een fles rode wijn maakt alles iets rooskleuriger. Dus mijn advies voor alle toekomstige kijkers: drink voldoende om deze dramatische film te vergeten, maar drink niet te veel om de titel voor eeuwig op je zwarte lijst te zetten.

En ja, ik blijf loyaal aan degene die mij deze film gaf. Want hij gaf mij ook Cidade de Deus (City of God), een prachtig Braziliaans epos. Dat is pas een echt een dramatische film.

Muziek en vrienden (20)

19. Will I see you in heaven – The Jayhawks

Deze muzikale top twintig gaat over de betekenis van vrienden en muziek. Een reis langs mijn muzikale leven en ook een reis van mijn leven via muziek. Ik ben nu eenenvijftig. Een leeftijd waar je, toen de nummer 1 van deze lijst uitkwam (1967) – ik was toen slechts acht jaar – niet van droomde en geen voorstelling van had. Alles ouder dan twintig was oud, met gradaties van oud tot zeer oud (je opa’s en oma’s). Ook nu heb ik geen voorstelling van wat het betekent om 82 te zijn. Nog steeds blijven er gradaties van oud tot zeer oud. Welke muziek vind ik dan mooi of nog mooi? Als ik dan nog een top twintig zou mogen en kunnen maken, welke nummers van deze lijst staan er dan nog in? Geen idee en dat is maar goed ook. Muziek is een gemoedstoestand of een herinnering aan een gemoedstoestand. Daarom zijn The Fouryo’s zo mooi en daarom is het volkslied van Zuid-Afrika zo mooi. Omdat het mij terugbrengt naar andere tijden, andere mensen en andere belevenissen.

Nu zit er een prachtige CD in mijn auto. Die zit er al in sinds ik deze aanschafte. Het is de Amerikaanse groep The Jayhawks. Ooit had ik al een CD van ze gekocht, natuurlijk via een vriend aangeraden – Luuk in dit geval – en wist ik hoe goed deze groep was. Maar met de CD “Rainy day music” ben ik volledig verknocht geraakt aan deze band. Helaas heb ik ze nog niet live mogen zien en horen, maar tot dusver doe ik  met het melodieuze geluid via mijn autospeakers. Het maakt me rustig, tevreden en misschien wel melancholiek.

Helaas geen live-opnamen, dus hierbij het origineel van de cd.

Moonfire op Buitenplaats

Het is oudejaarsdag en ik rij in de auto van Jeroen richting Leiden. Daar zijn we uitgenodigd op een heuse buitenplaats. Het navigatiesysteem leidt ons feilloos door Leiden en via een smalle weg bereiken we de ingang van het adres. We kijken het terrein op en zien een fraai met olielampen verlichte oprijlaan met aan het eind een statig landhuis, waar door de ramen een warme gloed naar buiten straalt op de nog resterende sneeuw. Dat is nog eens een huis! En dan te bedenken dat een vriend van ons zich nu de trotse eigenaar van deze stulp uit 1679 mag noemen.

Als we de auto hebben geparkeerd, lopen we richting de monumentale ingang. Daar staan reeds gearriveerde gasten een sigaretje te roken. De machtige deuren zwaaien open en we betreden de hal. Onno begroet ons hartelijk en even later wordt ik warmbloedig gekust door Natasja. Nog voordat ik mijn jas kan uittrekken, neemt Onno mij mee naar een kast. 'Dit moet je meenemen', zo vertelt hij mij. In de kast ligt een immense doos. Ik herken het onmiddelijk. Het is een boek, maar niet zo maar een boek. Het boek voor de man die, toen hij 10 jaar oud was, naar de maan keek. Daar, op dat kleine grijze rondje in de nacht, liepen twee mannen rond. Neil Armstrong en Buzz Aldrin, de eerste mensen op de maan. Die jongen van 10 jaar was ik en ik was idolaat van ruimtevaart. Mijn kleine jongenskamer hing vol met posters en stickers. En, hoewel mijn familie geen auto had, ik verzamelde de munten die je kon krijgen bij de benzinepompen.

Het boek heet Moonfire en is uitgegeven om het veertigjarig bestaan van de eerste maanlanding te memoreren. Het is een bijzondere uitgave, want er zit ook een gesigneerde foto in de doos. Buzz Aldrin heeft 1969 exemplaren met zijn handtekening verrijkt en ik heb nu nummer 1200.

Als om 12 uur de champagneflessen knallen en het vuurwerk de donkere nacht inschiet, kijk ik naar boven en zie de maan. Daar zie ik mijzelf als jongetje van tien, vol vuur dromend van het onmogelijke avontuur.....