De fotograaf die in mijn ogen dit het mooist weet vast te leggen is Stephan Vanfleteren. Een hommage aan hem en aan de Ronde.
woensdag 30 maart 2011
De Ronde in foto's
De Ronde van Vlaanderen is niet alleen voor wielrenners het ultieme hoogtepunt. Ook voor fotograven levert de Ronde een uitgelezen mogelijkheid voor prachtige foto's. De koers, de renners, het landschap en de fans; samen vormen zij een prachtige samensmelting van wat Vlaanderen is. Knoestig, weerbarstig en van een schoonheid van vervlogen jaren.
De fotograaf die in mijn ogen dit het mooist weet vast te leggen is Stephan Vanfleteren. Een hommage aan hem en aan de Ronde.
De fotograaf die in mijn ogen dit het mooist weet vast te leggen is Stephan Vanfleteren. Een hommage aan hem en aan de Ronde.
maandag 28 maart 2011
Karel van Wijnendaele
De Ronde van Vlaanderen had nooit bestaan zonder Karel van Wijnendaele. Deze Vlaming, die eigenlijk gewoon Carolus Ludovicus Steyaert heette, was als jonge jongen koewachter (kom daar nu nog eens voor) en boodschappenjongen. Hij werd zelfs vier jaar wielrenner op zijn twintigste, maar had weinig talent.
Op zijn dertigste richtte hij met anderen het blad Sportwereld op en kon zo een grote wielerkoers organiseren. Dat werd de Ronde van Vlaanderen, voor de eerste keer in 1913 en 'slechts' 330 kilometer over zeer slechte wegen. Er waren maar 37 renners aan de start en een jaar later slechts 10 dapperen. Toen brak de Grote Oorlog uit, waarbij het parcours vier jaar lang niet werd bevolkt door wielrenners, maar door duizenden soldaten die hun leven lieten in de Vlaamse heuvels rondom Ieper.
In 1919 probeerde Karel het weer, dit keer met een kortere afstand. In de jaren twintig was het nog steeds een Belgische koers en werd op dezelfde dag verreden als Milaan-San Remo, waardoor vele internationale toppers wegbleven. Toen kwam de tweede oorlog.
Pas na 1947 groeide de Ronde uit tot het fenomeen wat het nu nog is. Maar daarvoor had zich nog een probleem voorgedaan. Door asfaltering van de wegen in Vlaanderen was het parkoers te makkelijk geworden. Er moest naarstig gezocht worden naar kasseien. Dat is de reden dat de vele bergjes in de Ronde zijn opgenomen.
Karel van Wijnendaele stierf in 1961, 79 jaa oud. In zijn sterfjaar sprak hij nog over zijn Ronde: "In 1913 was de Ronde een klein, mager, schamel jongetje en werd een reus."
Op zijn dertigste richtte hij met anderen het blad Sportwereld op en kon zo een grote wielerkoers organiseren. Dat werd de Ronde van Vlaanderen, voor de eerste keer in 1913 en 'slechts' 330 kilometer over zeer slechte wegen. Er waren maar 37 renners aan de start en een jaar later slechts 10 dapperen. Toen brak de Grote Oorlog uit, waarbij het parcours vier jaar lang niet werd bevolkt door wielrenners, maar door duizenden soldaten die hun leven lieten in de Vlaamse heuvels rondom Ieper.
In 1919 probeerde Karel het weer, dit keer met een kortere afstand. In de jaren twintig was het nog steeds een Belgische koers en werd op dezelfde dag verreden als Milaan-San Remo, waardoor vele internationale toppers wegbleven. Toen kwam de tweede oorlog.
Pas na 1947 groeide de Ronde uit tot het fenomeen wat het nu nog is. Maar daarvoor had zich nog een probleem voorgedaan. Door asfaltering van de wegen in Vlaanderen was het parkoers te makkelijk geworden. Er moest naarstig gezocht worden naar kasseien. Dat is de reden dat de vele bergjes in de Ronde zijn opgenomen.
Karel van Wijnendaele stierf in 1961, 79 jaa oud. In zijn sterfjaar sprak hij nog over zijn Ronde: "In 1913 was de Ronde een klein, mager, schamel jongetje en werd een reus."
zondag 27 maart 2011
De Ronde
Er is maar één evenement dat De Ronde heet; de Ronde van Vlaanderen. De wielerwedstrijd waar voor de echte fans het wielerjaar echt mee begint. Ja, ja, natuurlijk is Milaan-San Remo ook een mooie wedstrijd, maar de heroïek van de wielrensport komt pas echt naar voren in De Ronde. Volgende week zondag is het weer zover en koersen de renners de 258 kilometer van Brugge naar Meerbeke, waarbij hun ranke fietsen dokkeren over de vele kasseistroken en de 18 bergjes. Met prachtige namen die in ons geheugen gegrift staan: Kruisberg, Oude-Kwaremont, Koppenberg, Steenbeekdries, Taaienberg, Molenberg, Tenbosse, Muur en Bosberg.
De Ronde is rijden door historie. De noeste koppen van de Flandriens. De gele vlaggen van Vlaanderen. De valpartijen en bandbreuken. Het stof en de modder. De Ronde wordt nooit gewonnen door 'kleine' renners. Het is - zoals ze in Vlaanderen zeggen - de hoogmis van het wielrennen.
Vandaag is Gent-Wevelgem, een voorproefje. Een semi-klassieker van 'slechts' 205 kilometer. In een spannende finale wint uiteindelijk Tom Boonen. Een bijzondere overwinning, omdat niemand meer echt rekening met hem hield. En nu zal Vlaanderen wel weer gek worden en 'ons Tommeke' weer huizenhoog favoriet zijn voor komende zondag. Iedereen zal op hem letten in de koers. En dat is weer plezierig voor de andere favorieten: Cancellara, Gilbert, Nuyens, Devolder, Flecha of misschien wel Langeveld.
Deze week staat in het teken van De Ronde. Een lekker voorproefje voor een van de mooiste wedstrijden in het jaar!
De Ronde is rijden door historie. De noeste koppen van de Flandriens. De gele vlaggen van Vlaanderen. De valpartijen en bandbreuken. Het stof en de modder. De Ronde wordt nooit gewonnen door 'kleine' renners. Het is - zoals ze in Vlaanderen zeggen - de hoogmis van het wielrennen.
Vandaag is Gent-Wevelgem, een voorproefje. Een semi-klassieker van 'slechts' 205 kilometer. In een spannende finale wint uiteindelijk Tom Boonen. Een bijzondere overwinning, omdat niemand meer echt rekening met hem hield. En nu zal Vlaanderen wel weer gek worden en 'ons Tommeke' weer huizenhoog favoriet zijn voor komende zondag. Iedereen zal op hem letten in de koers. En dat is weer plezierig voor de andere favorieten: Cancellara, Gilbert, Nuyens, Devolder, Flecha of misschien wel Langeveld.
maandag 21 maart 2011
Humor in Afrika
Iedereen die deze blog volgt - en er is nog plaats voor enkelen - weet dat ik een tijd in Zuid Afrika hebt gebivakkeerd. Een aspect waar ik echter nooit over heb geschreven is Zuid Afrikaanse humor. En dan bedoel ik vooral de humor via cartoons in kranten. Mijn favoriete cartoon is Madam & Eve, waarin een keurige, maar nogal naïve, blanke dame figureert (de Madam). Zij heeft een slimme zwarte hulp in het huishouden (Eve). Samen beleven zij sinds de vroege jaren negentig van de vorige eeuw vele avonturen en becommentariëren zij het nieuws, zowel in Zuid Afrika als in de wereld. Het is een prachtige cartoon en ik heb vele jaren hun boeken gekocht.
Ik was benieuwd hoe het met ze gaat. En vooral wat ze van de huidige situatie in Libië vinden. Al zoekend op internet kwam ik meer Zuid Afrikaanse cartoonisten tegen, waarvan Zapiro de bekendste is. Hieronder hun commentaar op het wereldnieuws in Libië en wat zij van Khadaffi vinden.
Ik was benieuwd hoe het met ze gaat. En vooral wat ze van de huidige situatie in Libië vinden. Al zoekend op internet kwam ik meer Zuid Afrikaanse cartoonisten tegen, waarvan Zapiro de bekendste is. Hieronder hun commentaar op het wereldnieuws in Libië en wat zij van Khadaffi vinden.
donderdag 17 maart 2011
Muziek en vrienden (21)
20. Saturday morning on Sunday street – Mark Olson & Gary Louris
The Jayhawks zijn niet meer. Helaas. Maar de zangers nog wel. En laten ze nou eind 2008 gewoon samen in de Melkweg in Amsterdam staan. Mark Olson en Gary Louris. Ik had ze niet uit de krant eruit gepikt, maar gelukkig Joep Koperdraad wel. En ik was ook nog zo gelukkig dat hij mij had gemaild of ik wellicht zin had om te gaan. Dat was niet zo moeilijk om te beantwoorden en dus stap ik op een koude, winderige woensdagavond uit de tram op het Leidseplein en loop ik naar de Melkweg. Er staat een immens lange rij voor de deur, maar die blijkt voor een andere band te komen, namelijk TV on the Radio. Ik rook al wachtend nog wat sigaretten, want binnen roken is sinds een half jaar niet meer toegestaan. Uiteindelijk zijn we met z’n vijfen, naast Joep en zijn broer Tom, nog twee vrienden, Hans en Mike. De kleine zaal is goed gevuld met vooral mannen van gelijke, en zo te zien, voornamelijk onze leeftijd. Op het podium staan twee microfoons en twee akoestische gitaren klaar. Een sober concert dus. Ze komen op en hangen de gitaren om. Nog even stemmen en dan begint het. En het is geweldig! Wat een fantastische stemmen en wat een geweldige nummers. Alsof ik het al vermoedde, heb ik voor het concert al de cd van deze twee heren gekocht en ik concludeer al snel dat dit zeker geen miskoop zal zijn. Ze spelen ook nog een aantal nummers van The Jayhawks, wat in deze bezetting ook geweldig klinkt. Een van de mooiste nummers en ook nog met een prachtige titel is Saturday Morning On Sunday Street. In de verte hoor je de klanken van Simon & Garfunkel en The Everly Brothers erdoorheen. Kortom deze laatste aanwinst is een prachtig slot van deze lijst van vriendschap.
The Jayhawks zijn niet meer. Helaas. Maar de zangers nog wel. En laten ze nou eind 2008 gewoon samen in de Melkweg in Amsterdam staan. Mark Olson en Gary Louris. Ik had ze niet uit de krant eruit gepikt, maar gelukkig Joep Koperdraad wel. En ik was ook nog zo gelukkig dat hij mij had gemaild of ik wellicht zin had om te gaan. Dat was niet zo moeilijk om te beantwoorden en dus stap ik op een koude, winderige woensdagavond uit de tram op het Leidseplein en loop ik naar de Melkweg. Er staat een immens lange rij voor de deur, maar die blijkt voor een andere band te komen, namelijk TV on the Radio. Ik rook al wachtend nog wat sigaretten, want binnen roken is sinds een half jaar niet meer toegestaan. Uiteindelijk zijn we met z’n vijfen, naast Joep en zijn broer Tom, nog twee vrienden, Hans en Mike. De kleine zaal is goed gevuld met vooral mannen van gelijke, en zo te zien, voornamelijk onze leeftijd. Op het podium staan twee microfoons en twee akoestische gitaren klaar. Een sober concert dus. Ze komen op en hangen de gitaren om. Nog even stemmen en dan begint het. En het is geweldig! Wat een fantastische stemmen en wat een geweldige nummers. Alsof ik het al vermoedde, heb ik voor het concert al de cd van deze twee heren gekocht en ik concludeer al snel dat dit zeker geen miskoop zal zijn. Ze spelen ook nog een aantal nummers van The Jayhawks, wat in deze bezetting ook geweldig klinkt. Een van de mooiste nummers en ook nog met een prachtige titel is Saturday Morning On Sunday Street. In de verte hoor je de klanken van Simon & Garfunkel en The Everly Brothers erdoorheen. Kortom deze laatste aanwinst is een prachtig slot van deze lijst van vriendschap.
zondag 27 februari 2011
Sarajevo
Het is 1.700 kilometer vanaf mijn woonplaats. Sarajevo. Nu een plaats in Bosnië-Herzogovina. Slechts meer dan 15 jaar geleden was dit oorlogsgebied. Een oorlog waar we in Nederland slechts weinig meer van weten. Of beter nog, van willen weten. Het trauma is te groot voor Nederland. Ach, we zijn niet te benijden. Zeker niet vergeleken met de mensen in Sebernica.
Waarom plotseling deze opwelling van cynisme? Simpel door een enkele film, The Hunting Party. Een film die het ongeloofwaardige verhaal vertelt van drie Amerikaanse journalisten die vijf jaar na de oorlog op zoek gaan de grootste oorlogsmisdadiger in Servië. De film is meeslepend genoeg om naar te kijken. En het raakt ook wel de waanzin van de oorlog. Het is misschien wel meer de achtergrond van het verhaal die meer raakt dan het verhaal van de drie journalisten.
Waarom? Waarom is deze oorlog vergeten? Waarom heeft deze film het slecht gedaan in Amerika, in Kroatië, in Bosnië-Herzogovina en in Servië. Is het misschien te ongeloofwaardig? Is het misschien omdat Richard Gere te links is? Is het misschien omdat de film te kritisch is tegen de instanties?
Waarom plotseling deze opwelling van cynisme? Simpel door een enkele film, The Hunting Party. Een film die het ongeloofwaardige verhaal vertelt van drie Amerikaanse journalisten die vijf jaar na de oorlog op zoek gaan de grootste oorlogsmisdadiger in Servië. De film is meeslepend genoeg om naar te kijken. En het raakt ook wel de waanzin van de oorlog. Het is misschien wel meer de achtergrond van het verhaal die meer raakt dan het verhaal van de drie journalisten.
Waarom? Waarom is deze oorlog vergeten? Waarom heeft deze film het slecht gedaan in Amerika, in Kroatië, in Bosnië-Herzogovina en in Servië. Is het misschien te ongeloofwaardig? Is het misschien omdat Richard Gere te links is? Is het misschien omdat de film te kritisch is tegen de instanties?
Ik vond het wel een goede film, maar ik wil nog steeds meer weten van het ware verhaal van die waanzinnige oorlog op slechts 1.700 kilometer van mijn huis. Slechts 15 jaar geleden.
zondag 13 februari 2011
Dramatische film
Ik zal eerlijk zijn. Ik heb vanavond puur uit loyaliteit een film uitgekeken. Loyaliteit aan iemand die ik graag mag. Iemand die mij enthousiast een dvd gaf en op mijn vrije dag een e-mail stuurde of ik al gekeken had. Toen had ik nog niet gekeken, maar nu wel.Ik ga jullie niet vermoeien met het verhaaltje van de film, want het verhaaltje is flinterdun. Ik ga jullie ook niet vermoeien met de clou van het verhaal, want die is dubbeldik flauw. Er waren twee hoogtepunten in de film voor mij. De eerste was een heel kort optreden van Norm Peterson, mijn favoriete personage uit Cheers. De tweede was dat de film maar 80 minuten duurt. Mooiste shot: The End.
Ben ik niet te positief over deze ontroerende comedie? Ach, een fles rode wijn maakt alles iets rooskleuriger. Dus mijn advies voor alle toekomstige kijkers: drink voldoende om deze dramatische film te vergeten, maar drink niet te veel om de titel voor eeuwig op je zwarte lijst te zetten.
Abonneren op:
Posts (Atom)