Muziek en vrienden (2)

1. 1. Nights in white satin – the Moody Blues

Begin jaren zeventig werd muziek serieus. Na jaren Toppop kijken met Ad Visser en Penny de Jager werd nu het luisteren belangrijk in plaats van alleen het kijken. Daar kwam natuurlijk bij dat ik ook voor het eerst meer geld beschikbaar kreeg doordat ik op woensdagmiddag de Diemer Courant bezorgde. Vijf gulden voor een half uurtje werk. Zo konden eindelijk de eerste elpees worden gekocht. Killer van Alice Cooper was de eerste aanschaf, op advies van mijn Canadese nicht Wendy. Daarna volgden Moving Waves van Focus, Deep Purple in Rock en Dark side of the Moon van Pink Floyd.

In die periode kwam ik ook voor eerst in aanraking met de Moody Blues. Gerard, mijn jeugdvriend en buurjongen sinds mijn jongste jaren, kwam er mee aanzetten. Waarschijnlijk eerst met Seventh Sojourn, de elpee waarop ‘I’m just a singer (in a Rock and Roll Band)’ staat. Die elpee maakte diepe indruk en al snel werden mijn volgende aankopen alle eerdere elpees van deze Engelse band. Ook de elpees waarop Justin Hayward en John Lodge nog niet meespeelden, zoals op ‘Go Now’.

De meest bijzondere elpee van de Moody Blues blijft echter ‘Days of future passed’. Niet alleen omdat ‘Nights in white satin’ erop staat, maar veel meer omdat het een van de eerste, zo niet dé eerste concept-elpee was. Een elpee waarbij de nummers een verhaal vertelden. In dit geval het verhaal van een dag. Het begint met een gedicht en eindigt ook met een gedicht. En er speelt zowaar een orkest op mee: The London Festival Orchestra. Op de hoestekst wordt dit beschreven als volgt (we hebben het hier over 1967): ‘In Days of Future Passed the Moody Blues have at last done what many others have dreamed of and talked about: they have extended the range of pop music, and found the point where it becomes one with the world of the classics.’

The Moody Blues is de eerste band waar ik fan van was. Ik verzamelde alles uit de popbladen, waar ze toen nog wel instonden. Ik kocht bootlegs op het Waterlooplein. Ik typte alle teksten over op mijn zojuist aangeschafte Olivetti typmachine. En ik zou in 1974 naar hun concert gaan. Via de fanclub, waar Gerard lid van was, konden we aan kaartjes komen. Dat dachten we althans, maar uiteindelijk ontvingen we niets. Het concert in Ahoy ging aan onze neuzen voorbij. Het werd nog erger, want amper een half jaar later kwam het bericht dat de Moody Blues uit elkaar gingen. We hadden hun laatste concert op Nederlandse bodem gemist. Nooit zouden we Justin Hayward, John Lodge, Ray Thomas, Mike Pinder en Graeme Edge live kunnen zien en horen.

Gelukkig hadden de bandleden tien jaar daarna weer geld nodig en gingen ze weer op tournee. Mike Pinder deed niet meer mee - die had ondertussen de Heer gevonden – en werd vervangen door Patrick Moraz. Samen met Gerard zat ik in Ahoy. Alle teksten kenden we uit ons hoofd. Het was mooi, maar toch ook weer niet. Het was ondertussen al jeugdsentiment geworden.

P.S. Het is 2006 en de Moody Blues treden op in de Heineken Music Hall. Ik ben er samen met Gerard en zijn dochter van vijftien, die naar haar eerste popconcert gaat (arm kind). Voor het concert zegt ze dat er wel heel erg veel grijs in de zaal is. En inderdaad, de meeste mensen – waaronder ik en Gerard – zijn ondertussen getooid met een grijze haardos. Het concert is geweldig. Er zijn er nu nog drie over van de originele bezetting. Ook Ray Thomas heeft de band verlaten. Maar, aangevuld met een extra drummer, een toetsenist en twee zangeressen, klinkt het prima. Het is een feest der herkenning en ik waan me terug op mijn zolderkamertje, waar ik de teksten meezong voor een nepmicrofoon. Gerard’s dochter brengt mij terug op aarde. Zij vindt vooral de lichtshow mooi. Gerard en ik weten beter. Het is en blijft de muziek die mooi is. En blijft!

Muziek en vrienden (1)

Een lijst van twintig beste nummers maken en beschrijven waarom dit jouw beste nummers zijn. Die opdracht gaf Rob ons al enkele jaren geleden mee. Klinkt simpel. Het moet toch niet zo moeilijk zijn om twintig goede, zo niet hele goede, zo niet de beste nummers, op te schrijven en ook nog te vertellen waarom.


Dat bleek toch anders, zeker omdat ik er zelf nog een kleine moeilijkheidsfactor aan toevoegde. Ik vond dat ik alle bands gezien moest hebben die in deze lijst terecht kwamen. Niet op televisie bij TopPop of Countdown, maar echt in Paradiso, POC, de Kuip of de Melkweg. Daarmee krijgt zo’n lijst toch een andere betekenis. De verhalen gaan soms over de concerten, soms over de nummers, soms over de gebeurtenissen die toen plaatsvonden. Ze gaan uiteindelijk altijd over muziek en vriendschap. Want niets is leuker om met vrienden naar een concert te gaan en samen te genieten, te ergeren, te praten en te luisteren naar geweldige nummers. Dit is mijn (voorlopige) keuze en er is veel niet in de lijst terechtgekomen.

Oh Canada!

Yes! Yes! Yes! Mijn tweede vaderland heeft het Olympisch Goud! In een spreekwoordelijke zinderende finale versloeg Canada de Verenigde Staten. In "overtime" werd het verlossende doelpunt gescoord en gleed de puck langs de beste goalie van het tournooi. IJshockey blijft een van de meest enerverende sporten om naar te kijken.
Waarom deze plotselinge uitbarsting van een nuchtere Hollander? En hoezo tweede vaderland? Ik neem u terug naar 1983. Als nog jonge student reis ik voor een jaar naar Alberta om daar in de  Flying Dutchman Bakery te gaan werken. Ik ben er nog slechts een paar maanden als ik aangestoken wordt door het hockey-virus. De Edmonton Oilers is een van de beste teams in de National Hockey League en heeft de beste hockeyspeler die ooit op het ijs is verschenen, Wayne Gretzky, alias The Great One! Ik kijk veel wedstrijden op televisie, maar het hoogtepunt is als ik live een wedstrijd mag bijwonen in Edmonton. De sfeer is fantastisch, compleet met meedreunend orgel. En ook de wedstrijd is een spektakel. De snelheid waarmee het spel op en neer gaat, het wisselen van de spelers en de hardheid van de bodychecks. Zelden ben ik bij een grotere happening geweest als toen.
Mijn tijd in Canada was in vele opzichten bijzonder. Het vormde een ontworsteling aan de benauwende sociale sfeer in Nederland. Alles kon, alles mocht. Een wereld met veel persoonlijke vrijheid. Een wereld met aardige mensen. Een wereld met prachtige natuur. Canada was een geweldig land. Een land om naar te emigreren!
Maar uiteindelijk werd toch Nederland mijn vertrouwde basis. En Canada een tweede vaderland. Maar bij hockeywedstrijden....verlang ik weer heel even terug naar 1983!

Koud vuur in Galtür

Een weekje skieën in Galtür begint gewoonte te worden. Dat is het natuurlijk niet. Het is een luxe, maar als je drie jaar achtereen jezelf deze luxe permitteerd, begint het toch een gewoonte te worden. En dus ook dat ik, samen met vrienden, de overgang naar een nieuw kalenderjaar meemaak in Oostenrijk. Nou had ik dat wel vaker beleefd, want toen ik rond de 16 was, gingen we ook vaak op wintersport naar Oostenrijk met Kerst en Oud-en-Nieuw. Er was me altijd bijgebleven dat ze in wintersportplaatsen niet zo van vuurwerk hielden. Met al dat geknal zou er ook wel eens een lawine naar beneden kunnen knallen. En juist in Galtür hadden ze daar slechte  ervaringen mee in het verleden. Niet met dat vuurwerk, wel met die lawines.
Blijkbaar was het de laatste jaren meegevallen, want de afgelopen jaren werd er vrolijk vuurwerk afgestoken. En ook afgelopen nieuwjaarsnacht gingen er weer vele euro's veelkleurig en knallend de lucht in. In Galtür doen ze dat echter niet om 12 uur. Nee, om kwart over tien spreekt eerst op het dorpsplein de burgervader de lokale bevolking toe. Dan mogen de blazers van kapel een aantal noten spelen. Dat doen ze overigens kort, want ik weet niet of u wel eens uw lippen met metaal in aanraking hebt gebracht bij een temperatuur onder nul, maar dat levert bijzondere littekens op.
Om elf uur lopen we dan richting een klein veldje dat uitkijkt op het dal. Met toortsen is 2010 in de sneeuw zichtbaar en dan wordt de hemel verlicht door een spectaculair vuurwerk. Naast het vuurwerk is ook het applaus niet van de lucht. Na een half uur loopt iedereen weer terug om rond 12 uur hun eigen vuurwerk de lucht in te laten vliegen. Wij doen daar niet voor onder. En, na het buiten in de sneeuw opentrekken van de champagne en de beste wensen, schieten wij - enigszins koud - ons vuur de donkere nacht van Galtür in.

Een heel goed 2010!

Theo draait door

Net naar de herhaling van DWDD gekeken. Een wat verwarrende aflevering met achtereenvolgens een boze, een prettig gestoorde en een beledigende en beledigde gast. Arnold Heertje is boos op de Anne Frank Stichting. Waarom? Omdat die stichting de Holocaust zou ontkennen. Ik kijk er naar en hou een gevoel over dat we nu, na meer dan zestig jaar, nog een wedstrijd zitten te doen wie het 'recht' heeft om de holocaust te claimen.
Vervolgens een prettig gestoorde man uit Eindhoven, met twee 'vrienden' aan tafel. En weer een vervreemdend gevoel, namelijk dat deze twee 'vrienden' naam zitten te maken en geld zitten te verdienen ten koste van deze prettig gestoorde man. Of is het onschuldig vermaak?
Maar dan komt het meest vervreemdende item, namelijk Patricia Paaij in de Playboy. Nieuws? Nauwelijks. Maar dan maken we er toch nieuws van, denkt Theo Maassen. En hij gaat los met een boosheid die steeds ergere vormen aanneemt. Zijn meest verrassende opmerking is dat de fotoreportage wellicht alleen necrofielen zal opwinden. Zelfs Matthijs is verrast en het publiek keert zich zelfs tegen Theo.
Morgen zal iedereen het er wel over hebben en dus is het 'goede' aflevering van DWDD, of niet soms!

Groot Onderhoud

Ze zijn nu een week bezig. Ze zijn bouwvakkers en ze zijn bezig in mijn huis. Als huurder krijg je, als je maar lang genoeg in hetzelfde huis blijft wonen, te maken met groot onderhoud. Tenminste, als je een goede huisbaas hebt. En die heb ik blijkbaar, want na 16 jaar heeft hij besloten dat het tijd is voor een verbouwing van de badkamer, het toilet en de keuken. En dus stond afgelopen maandag om kwart over zeven een bouwvakker voor de deur. We liepen door het huis en ik vroeg of ik het douchegordijn nog weg moest halen. Nee hoor, dat doen wij wel. Maar ik wil het wel bewaren. Geen probleem!
De volgende dag merk ik dat het douchegordijn niet is bewaard en de buurman vertelt me dat het in de vuilcontainer is gestort. Dat betekent veel bellen met opzichter en bouwbegeleider.
Ondertussen wordt de oude badkamer ontvloerd en toilet, douche en wastafel verwijderd. In bouwvakkerstermen: gesloopt. Ook het toilet beneden is verwijderd, maar 's avonds hangt het nieuwe toilet al op zijn plaats. Maar verder is het toilet nog ontluisterend kaal. Zelfs de deur is verwijderd. Mijn gang is opslagplaats voor toiletten van de buren geworden en ik krijg het gevoel van kamperen in mijn eigen huis.

Na een week is er nog steeds geen vloer in de badkamer, maar zijn wel de badkamer en toilet opnieuw betegeld. Het begint er langzaam op te lijken. Nog twee weken te gaan.

Paard zonder naam

Ons feest van afgelopen zaterdag ijlt nog lekker na. Als een tevreden kater die nog wat naspint van de vele aandacht die hij heeft gehad. De zeer positieve reacties op de de avond zijn geweldig om te ontvangen en te lezen. En het is ook goed om nog even na te genieten van bijzondere gebeurtenissen in je leven.
Met de band speelde ik een aantal nummers, waaronder een nummer van een band die ik een maand tevoren 'live' in New York City zag. Een geweldig concert, dat ik probeerde te 'vangen' in wat foto's en filmopnamen via een wanhopig tekort schietende digitale camera. Maar toch! Dus hier de unieke opnamen van 'Horse with no name' van de band America. Een flard weliswaar.