Zuid Afrika 1996 (1)

De wereldkampioenschappen voetbal zijn dit jaar in Zuid Afrika. Voor het eerst zal een mondiaal evenement plaatsvinden op het verloren continent Afrika. Veertien jaar geleden mocht ik voor mijn toenmalige werkgever zeven maanden vertoeven in dit prachtige en bijzondere land. Ik schreef toen een Zuid-Afrika Bulletin voor mijn collega's. In de aanloop naar juni 2010 wil ik dit bulletin nu publiceren via deze blog. Een trip terug in de tijd naar Zuid Afrika!

Muziek en vrienden (4)

3. The Chain – Fleetwood Mac

Vrij snel na het concert van The Dubliners ging ik naar mijn eerste echte popconcert. Fleetwood Mac trad op in de Jaap Edenhal. Dat was na Ahoy en de Groenoordhallen in Leiden, de derde concerthal waar grotere bands optraden in die jaren. Het is 1977 en de elpee Rumours is net uit. Een plaat die alle records zal breken en waarvan meer singles zijn getrokken dan eigenlijk op de plaat staan.
Het concert was briljant. Samen met mijn broer Albert en met Gerard en Hans zitten we op de achtste rij, vlak bij het podium. Alhoewel we stoelen hebben, staan we het grootste deel van het concert. Dat was uitzonderlijk, want om ons heen bleven de meeste mensen gewoon zitten. Alleen in het midden van de zaal staat nog een klein groepje mensen te dansen op de stampende beat van Mick Fleetwood en John McVie. Stevie Nicks is geweldig en niet alleen om haar stem. Dat ze alleen tamboerijn speelt is haar meteen vergeven. De bekende nummers volgen elkaar snel op: ‘Go your own way’, ‘Rhiannon’, ‘Don’t stop’, maar ook de oude klassiekers van Fleetwood Mac zoals ‘Oh well’. Albert maakt driftig foto’s, die hij later in de doka thuis zal afdrukken. Donkere zwart-wit herinneringen aan een legendarisch concert.
Rumours is een van de weinige elpees die ik in het CD-tijdperk opnieuw zal kopen. Vaak zit hij in de CD-wisselaar in mijn auto en brul ik in de file mee met de overbekende nummers. Alhoewel ‘Go your own way’ misschien wel het meest opzwepende en bekendste nummer van de plaat is, gaat mijn voorkeur toch uit naar ‘The Chain’. Een lied over verbroken liefde, en het enige lied van de elpee dat door de hele band is geschreven. Een lied dat toen ging over de aanstaande echtscheidingen in de band zelf. John en Christy McVie gingen uit elkaar en ook Lindsey Buckingham en Stevie Nicks verbraken hun relatie. Overigens dachten velen, waaronder ikzelf, dat oorspronkelijk de man Stevie Nicks was en de vrouw Lindsey Buckingham. Zo stond het immers vermeld op de foto op de achterkant van elpeehoes.
Een lied dat wellicht nu verwijst naar de vele scheidingen in mijn eigen vriendenkring. De zin aan het eind van het refrein spreekt boekdelen: ‘I can still hear you saying you would never break the chain’. Liever denk ik terug aan het concert en de band die tussen mijn vrienden bestaat en zing ik dus: ‘I will never break the chain!’

Muziek en vrienden (3)

2. Whiskey in the jar – the Dubliners

Dit is misschien wel de vreemdste eend in mijn muzikale bijt. Een Iers folknummer van een stel bejaarde mannen. Toch hebben the Dubliners in mijn muzikale verleden een belangrijke plaats. Het is de eerste groep waarvan ik een echt concert zag, nota bene in Carré. Ik vermoed dat het 1976 was. Het concert was in meerdere opzichten gedenkwaardig. Het was de eerste keer dat ik in deze beroemde schouwburg zat. Ik keek mijn ogen uit. Voor het concert zong de hele zaal al de nummers van the Dubliners en werden de kratjes met bier over de hoofden naar de hogere rangen getransporteerd. Dat zelfs Carré daar geen rekening mee had gehouden, bleek in de pauze, toen al het bier uitverkocht was. Ja, het was een concert met een pauze! Het concert werd aangekondigd door Sjef van Oekel, die in die dagen populairder was dan ooit. Met de kreten ‘pardon reeds’ en ‘jammer, maar helaas’ presenteerde hij ‘vier aardige jongens uit Ierland’ die rustig het podium op kwamen lopen. Het concert was geweldig! Iedereen zong mee met de bekende nummers, zoals ‘Four green fields’, ‘the Wild Rover’ en ‘Whiskey in the jar’.
Ik hou van Folkmuziek en heb door de jaren heen veel elpees en cd’s gekocht, uiteenlopend van Ierse, Nederlandse, Franse en Canadese Folkmuziek. Het is de combinatie van triestheid, vrolijkheid, en belangrijker nog, gewoonheid die mij raakt. De simpele verhalen van het leven, de jeugd, de vrouwen, de drank, het verlangen naar vroeger. De teksten met een moraal.
The Dubliners spelen ook op een andere manier nog een belangrijke rol in mijn muzikale leven. Het was de eerste band waarvan ik een muziekboekje kocht en waarop ik mijn eerste pogingen deed om gitaar te spelen. Dat is nu meer dan vijfentwintig jaar geleden. Toch speel ik ‘Whiskey in the jar’ heel weinig. Het is een lastig nummer en bij het spelen moet ik altijd denken aan de andere band die dit nummer heeft opgenomen en er ook een hit mee heeft gehad, namelijk Thin Lizzy. Misschien heb ik het nummer daarom wel gekozen.

Muziek en vrienden (2)

1. 1. Nights in white satin – the Moody Blues

Begin jaren zeventig werd muziek serieus. Na jaren Toppop kijken met Ad Visser en Penny de Jager werd nu het luisteren belangrijk in plaats van alleen het kijken. Daar kwam natuurlijk bij dat ik ook voor het eerst meer geld beschikbaar kreeg doordat ik op woensdagmiddag de Diemer Courant bezorgde. Vijf gulden voor een half uurtje werk. Zo konden eindelijk de eerste elpees worden gekocht. Killer van Alice Cooper was de eerste aanschaf, op advies van mijn Canadese nicht Wendy. Daarna volgden Moving Waves van Focus, Deep Purple in Rock en Dark side of the Moon van Pink Floyd.

In die periode kwam ik ook voor eerst in aanraking met de Moody Blues. Gerard, mijn jeugdvriend en buurjongen sinds mijn jongste jaren, kwam er mee aanzetten. Waarschijnlijk eerst met Seventh Sojourn, de elpee waarop ‘I’m just a singer (in a Rock and Roll Band)’ staat. Die elpee maakte diepe indruk en al snel werden mijn volgende aankopen alle eerdere elpees van deze Engelse band. Ook de elpees waarop Justin Hayward en John Lodge nog niet meespeelden, zoals op ‘Go Now’.

De meest bijzondere elpee van de Moody Blues blijft echter ‘Days of future passed’. Niet alleen omdat ‘Nights in white satin’ erop staat, maar veel meer omdat het een van de eerste, zo niet dé eerste concept-elpee was. Een elpee waarbij de nummers een verhaal vertelden. In dit geval het verhaal van een dag. Het begint met een gedicht en eindigt ook met een gedicht. En er speelt zowaar een orkest op mee: The London Festival Orchestra. Op de hoestekst wordt dit beschreven als volgt (we hebben het hier over 1967): ‘In Days of Future Passed the Moody Blues have at last done what many others have dreamed of and talked about: they have extended the range of pop music, and found the point where it becomes one with the world of the classics.’

The Moody Blues is de eerste band waar ik fan van was. Ik verzamelde alles uit de popbladen, waar ze toen nog wel instonden. Ik kocht bootlegs op het Waterlooplein. Ik typte alle teksten over op mijn zojuist aangeschafte Olivetti typmachine. En ik zou in 1974 naar hun concert gaan. Via de fanclub, waar Gerard lid van was, konden we aan kaartjes komen. Dat dachten we althans, maar uiteindelijk ontvingen we niets. Het concert in Ahoy ging aan onze neuzen voorbij. Het werd nog erger, want amper een half jaar later kwam het bericht dat de Moody Blues uit elkaar gingen. We hadden hun laatste concert op Nederlandse bodem gemist. Nooit zouden we Justin Hayward, John Lodge, Ray Thomas, Mike Pinder en Graeme Edge live kunnen zien en horen.

Gelukkig hadden de bandleden tien jaar daarna weer geld nodig en gingen ze weer op tournee. Mike Pinder deed niet meer mee - die had ondertussen de Heer gevonden – en werd vervangen door Patrick Moraz. Samen met Gerard zat ik in Ahoy. Alle teksten kenden we uit ons hoofd. Het was mooi, maar toch ook weer niet. Het was ondertussen al jeugdsentiment geworden.

P.S. Het is 2006 en de Moody Blues treden op in de Heineken Music Hall. Ik ben er samen met Gerard en zijn dochter van vijftien, die naar haar eerste popconcert gaat (arm kind). Voor het concert zegt ze dat er wel heel erg veel grijs in de zaal is. En inderdaad, de meeste mensen – waaronder ik en Gerard – zijn ondertussen getooid met een grijze haardos. Het concert is geweldig. Er zijn er nu nog drie over van de originele bezetting. Ook Ray Thomas heeft de band verlaten. Maar, aangevuld met een extra drummer, een toetsenist en twee zangeressen, klinkt het prima. Het is een feest der herkenning en ik waan me terug op mijn zolderkamertje, waar ik de teksten meezong voor een nepmicrofoon. Gerard’s dochter brengt mij terug op aarde. Zij vindt vooral de lichtshow mooi. Gerard en ik weten beter. Het is en blijft de muziek die mooi is. En blijft!

Muziek en vrienden (1)

Een lijst van twintig beste nummers maken en beschrijven waarom dit jouw beste nummers zijn. Die opdracht gaf Rob ons al enkele jaren geleden mee. Klinkt simpel. Het moet toch niet zo moeilijk zijn om twintig goede, zo niet hele goede, zo niet de beste nummers, op te schrijven en ook nog te vertellen waarom.


Dat bleek toch anders, zeker omdat ik er zelf nog een kleine moeilijkheidsfactor aan toevoegde. Ik vond dat ik alle bands gezien moest hebben die in deze lijst terecht kwamen. Niet op televisie bij TopPop of Countdown, maar echt in Paradiso, POC, de Kuip of de Melkweg. Daarmee krijgt zo’n lijst toch een andere betekenis. De verhalen gaan soms over de concerten, soms over de nummers, soms over de gebeurtenissen die toen plaatsvonden. Ze gaan uiteindelijk altijd over muziek en vriendschap. Want niets is leuker om met vrienden naar een concert te gaan en samen te genieten, te ergeren, te praten en te luisteren naar geweldige nummers. Dit is mijn (voorlopige) keuze en er is veel niet in de lijst terechtgekomen.

Oh Canada!

Yes! Yes! Yes! Mijn tweede vaderland heeft het Olympisch Goud! In een spreekwoordelijke zinderende finale versloeg Canada de Verenigde Staten. In "overtime" werd het verlossende doelpunt gescoord en gleed de puck langs de beste goalie van het tournooi. IJshockey blijft een van de meest enerverende sporten om naar te kijken.
Waarom deze plotselinge uitbarsting van een nuchtere Hollander? En hoezo tweede vaderland? Ik neem u terug naar 1983. Als nog jonge student reis ik voor een jaar naar Alberta om daar in de  Flying Dutchman Bakery te gaan werken. Ik ben er nog slechts een paar maanden als ik aangestoken wordt door het hockey-virus. De Edmonton Oilers is een van de beste teams in de National Hockey League en heeft de beste hockeyspeler die ooit op het ijs is verschenen, Wayne Gretzky, alias The Great One! Ik kijk veel wedstrijden op televisie, maar het hoogtepunt is als ik live een wedstrijd mag bijwonen in Edmonton. De sfeer is fantastisch, compleet met meedreunend orgel. En ook de wedstrijd is een spektakel. De snelheid waarmee het spel op en neer gaat, het wisselen van de spelers en de hardheid van de bodychecks. Zelden ben ik bij een grotere happening geweest als toen.
Mijn tijd in Canada was in vele opzichten bijzonder. Het vormde een ontworsteling aan de benauwende sociale sfeer in Nederland. Alles kon, alles mocht. Een wereld met veel persoonlijke vrijheid. Een wereld met aardige mensen. Een wereld met prachtige natuur. Canada was een geweldig land. Een land om naar te emigreren!
Maar uiteindelijk werd toch Nederland mijn vertrouwde basis. En Canada een tweede vaderland. Maar bij hockeywedstrijden....verlang ik weer heel even terug naar 1983!

Koud vuur in Galtür

Een weekje skieën in Galtür begint gewoonte te worden. Dat is het natuurlijk niet. Het is een luxe, maar als je drie jaar achtereen jezelf deze luxe permitteerd, begint het toch een gewoonte te worden. En dus ook dat ik, samen met vrienden, de overgang naar een nieuw kalenderjaar meemaak in Oostenrijk. Nou had ik dat wel vaker beleefd, want toen ik rond de 16 was, gingen we ook vaak op wintersport naar Oostenrijk met Kerst en Oud-en-Nieuw. Er was me altijd bijgebleven dat ze in wintersportplaatsen niet zo van vuurwerk hielden. Met al dat geknal zou er ook wel eens een lawine naar beneden kunnen knallen. En juist in Galtür hadden ze daar slechte  ervaringen mee in het verleden. Niet met dat vuurwerk, wel met die lawines.
Blijkbaar was het de laatste jaren meegevallen, want de afgelopen jaren werd er vrolijk vuurwerk afgestoken. En ook afgelopen nieuwjaarsnacht gingen er weer vele euro's veelkleurig en knallend de lucht in. In Galtür doen ze dat echter niet om 12 uur. Nee, om kwart over tien spreekt eerst op het dorpsplein de burgervader de lokale bevolking toe. Dan mogen de blazers van kapel een aantal noten spelen. Dat doen ze overigens kort, want ik weet niet of u wel eens uw lippen met metaal in aanraking hebt gebracht bij een temperatuur onder nul, maar dat levert bijzondere littekens op.
Om elf uur lopen we dan richting een klein veldje dat uitkijkt op het dal. Met toortsen is 2010 in de sneeuw zichtbaar en dan wordt de hemel verlicht door een spectaculair vuurwerk. Naast het vuurwerk is ook het applaus niet van de lucht. Na een half uur loopt iedereen weer terug om rond 12 uur hun eigen vuurwerk de lucht in te laten vliegen. Wij doen daar niet voor onder. En, na het buiten in de sneeuw opentrekken van de champagne en de beste wensen, schieten wij - enigszins koud - ons vuur de donkere nacht van Galtür in.

Een heel goed 2010!